من آن نقش آفرين نقاش پيرم
تو آن نقشي که در دامت اسيرم
زدم بر پرده صدبارت دريغا
نه آن بودي که هستي در ضميرم

هرگز فراموش نخواهم کرد خرداد سبزي را که چه آسان خونين شد پيش چشمانم
و از ياد نخواهم برد آني را که خاکم را با دستان خويش به خاک سپردم
و برسنگ لحدش دلم را ضميمه کردم براي ابد

میلاد شهر من

بدون شرح

اسیر خاک توام

اما سر بر آسمان دارم

نظر به حال دلم کن ببین که چون کردی

مسافر دو ساله ام

چمدان ببند

همین روزها

سفری در پیش است

من از زندگی می ترسم

از ماندن می ترسم

از رفتن می ترسم

از بودن می ترسم

از نبودن می ترسم

من از زندگان می ترسم

از او می ترسم

از تو می ترسم

و بیش از همه

من از من می ترسم