........................

هنوز باور نمي کنم طنين صداي محزونت را بر تيروتخته هاي صامت اتاق استواييم
هنوز باور نمي کنم حس انگشتان گرمم را بر تن سرد چوبيت
هنوز باور نمي کنم که ميان اين همه مرهم، تو يکباره آمدي و شدي شفاي دل بي‌چاره‌ام

جان جانان من، جان کلام

هنوز باور نمی کنم که تو آمده اي بماني بامن درهياهوی کرور کرور تنهايیم

دل بردي از من به يغما اي ترک غارتگر من

روی دل بود به سوی آستانه تو

دل و دستم به کاری و کلامی نمی رود این روزها

فقط نگاهی برایم مانده که گاه گاهی به جایی سرکی می کشد

سخن نگفتن
ساکت ماندن نيست
کلنجار رفتن با همهمه اي است
که يک آن
مرا به حال خود نمي گذارد

بسامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری